پس از مرگ همسر الیزابت، او دوباره شروع به نواختن ساکسیفون تنور خود می‌کند و دوران ۱۵ سالگی‌اش را به یاد می‌آورد؛ زمانی که عضو گروه «بمب‌افکن‌های بلوند» بود، یک گروه موسیقی سوئینگ کاملاً دخترانه (به جز یک استثنا). الیزابت به همراه آن یک استثنا و با تشویق‌های نوه‌اش، به جستجوی تمام اعضای قدیمی گروه می‌رود و آن‌ها را به اجرای دوباره ترغیب می‌کند. او در این مسیر، چیزهای بیشتری درباره گروه، اعضای آن، گل‌های رز روی درامز و خودش می‌آموزد؛ او که آخرین بازمانده از بمب‌افکن‌های بلوند است.

یک کهنه‌سرباز تلاش می‌کند تا درباره قتل پسرش که در طول جنگ سرد به عنوان مترجم زبان روسی برای سرویس اطلاعاتی بریتانیا کار می‌کرد، تحقیق کند. او با شبکه‌ای از فریب و پارانویا روبرو می‌شود که نفوذناپذیر به نظر می‌رسد...